Każde miasto ma swój unikalny puls, a jednym z najbardziej interesujących czynników, które kształtują miejscową tożsamość, jest język. Mowa warszawska, choć obecnie coraz sporadyczniej słyszana na ulicach stolicy, przez wiele lat była stałym elementem życia codziennego warszawiaków. To dzięki niej stolica miała swój wyjątkowy styl, w którym mieszały się oddziaływania różnych tradycji, warstw społecznych i historycznych wydarzeń.
Wyrażenia takie jak „bryka”, „szmaciak” czy „melina” przekazywały nie tylko ściśle określone sens, ale również uczucia i koloryt, których nie sposób przekazać w ogólnej polszczyźnie. Były jak melodia – łatwe do rozróżnienia, melodyjne i niepowtarzalne. To właśnie ta oryginalność powoduje, że gwara została tematem badań językoznawców, inspiracją dla twórców kultury i istotnym elementem edukacji o przeszłości stolicy.
Współcześnie odtwarzanie i promowanie tradycyjnej gwary to nie tylko nostalgiczna wędrówka do minionych czasów. To także okazja na tworzenie mostu między generacjami – dawniejsi mieszkańcy mogą przekazywać swoją znajomością, a nowe pokolenie odkrywać słowa, które brzmią jak cząstki historii sprzed lat. Wprowadzenie gwary w spektakle teatralne, występy czy zajęcia pozwala poczuć klimat dawnej Warszawy i pojąć, jak wielką rolę gwara odgrywał w kształtowaniu więzi międzyludzkich.
Fundacja Warszawiaki pokazuje, że kultura nie musi być zamknięta w muzeach, lecz może żyć na deptakach, w podwórkach i na estradach. Dzięki takim działaniom gwara warszawska odzyskuje swoje miejsce w świadomości warszawiaków, a jednocześnie staje się inspiracją do kreowania współczesnej, prawdziwej identyfikacji stolicy.